2260 ZŁ – Zapis 1129

Sen z 14.11.2026

 

 

Byłam u kosmetyczki. Robiła mi jakiś zabieg i usnęłam u niej. Dosłownie, tak jak parę dni wcześniej w samolocie na żywo. Słyszałam wszystko ale miałam zamknięte oczy i czułam jak w pewnej chwili zmieniłam pozycje. Z leżącej na frontalną. Ale jak otworzyłam oczy, to wciąż leżałam na kozetce. Jak wstałam, to powiedziałam: Licz mnie. Natalia powiedziała 2260zł. Wzięłam portfel, przeszłyśmy przez parking kościelny. Znalazłam na nim niebieski koralik. Schowałam do kieszeni i pomyślałam że przyjdę tu na spokojnie poszukać z Jola. I ustawiłyśmy się przy takim ciemnym gzymsie, z lewej strony głównych drzwi do świątyni.

I ja zaczęłam liczyć, a do nas podszedł taki Artur. Wyciągnęłam z portfela plik pieniędzy. Miałam dobre ze dwadzieścia tysięcy w gotówce. Nie wiem dlaczego miałam, bo ja nosze takiej kasy przy sobie, bo po co. Przeglądałam te banknoty i wyszukiwałam same dwusetki. Nie chciałam dawać Natalii tych drobniejszych. Ona rozmawiała w tym czasie z Arturem, a Ja wtrąciłam tak z dupy strony, że w tym roku nie kupuje prezentów na święta. W sensie, że mi kasa zostanie ? nie wiem.

Artur zaczął iść w stronę domu swatów. Oni mieszkają przed nami, więc też zaczęłyśmy iść za nim. Chciałam mu się dobrze przyjrzeć i zaczęłam biec, ale nie mogłam rozwinąć prędkości. Chociaż przebierałam nogami jak sprinter, prędkość miałam spokojnych kroków Natalii. Ona wreszcie zapytała co ja robię. Odpowiedziałam, że chce mi sie kupę i dlatego biegnę szybko do domu. No to ona na to, że nie ma takich problemów i sumie nie dokończyła, czy wcale nie robi i czy jej się nie chce. Zaczęłam więc iść normalnie i tak nic nie mogłam przyspieszyć.

Natalia zaczęła o nim opowiadać. Że mocno skręcił na religijne tory, zaczął zachowywać się jak kaznodzieja, jakby coś  wpłynęło na niego. Wiedziałam, że to byłam Ja. Prócz etatu, bo nic nie wspomniała że zakończył, otworzył siłownie i w zasadzie tylko nią  zarządza bo prowadzą dla niego ludzie. Słuchałam i patrzyłam na rów. Boże! jaki on był zarośnięty. Natalia schyliła się do roślinki na rowie i zapytała czy chce, tam chyba 6 tysięcy. trzymała w ręce dziewięćsiła. Odpowiedziałam, że nie, nie chciałam żeby go wyrywała. Na łące Serafinów i dalej, były taka trawa jak na w starych dorzeczach, a przy krawędzi boiska rosły wielkie stare akacje. I kwitły. Wszystkie kwitły, ale takim drobnym kwiatem.

Akacje miały tak. Grube pnie, ścięte na wysokości dwóch metrów, z metr w obwodzie. Na końcu wychodziło kilka pędów, grubych, ale młodych o średnicy może 15 centymetrów, a od nich dopiero cienkie dwu, trzylatki, i te były obsypane całe kwieciem. Ktoś to cały czas obcinał. Jakby chciał by kwiaty były nisko.

Artura nie zobaczyłam, skręcił już do domu swatów. Za to na naszym wjeździe do domu rodzinnego stało czarne auto z opływowym dachem jak limuzyna.